:: English :: Español

Renata Domagalska

Malarstwo w tradycyjnych technikach: olej na płótnie i desce, akryl, akwarela, pastel, tusz i węgiel. Współczesne Malarstwo ekspresyjno figuratywne...

Pretekst Akt, Portret, Pejzaż, Plaża, Taniec, Zwierzęta, Różne ...

* kliknij na zdjęciu żeby zobaczyć powiększone zdjęcie całego obrazu.

taniec ludowypolski folklorW RYTMIE AFRYKI (nr. 38/2010)ROSYJSKIE TANCERKI LUDOWE (nr. 13/2007)ROSYJSKIE TANCERKI LUDOWE (nr. 11/2007) TANCERKA LUDOWA (nr. 12/2007)

Z cyklu Tańce Świata w Malarstwie - FOLKLOR - taniec ludowy różnych regionów Świata. Autor - Renata Domagalska. Rok 2007. Technika mieszana - olej i akryl na płótnie.

Folklor (ang. folk-lore "wiedza ludu") - symboliczno-artystyczna dziedzina kultury ludowej mająca charakter wieloskładnikowy, niejednolity i synkretyczny.
Termin folklor; wprowadził do obiegu naukowego brytyjski pisarz William Thoms w 1846roku, określając nim najstarsze składniki kultury takie jak "pradawne zwyczaje, obyczaje, obrzędy, zabobony, ballady, przysłowia etc.". Z biegiem czasu termin ten upowszechnił się na całym świecie, a zwłaszcza w Europie, gdzie sprzyjały mu panujące wówczas prądy umysłowe, a w szczególności gloryfikujący kulturę ludową Romantyzm. Początkowo badania folkloru prowadzono w ramach etnografii literaturoznawstwa, historii sztuki, religioznawstwa, językoznawstwa i muzykologii. Dopiero w latach trzydziestych XX wieku za sprawą uczonych europejskich wyodrębniła się folklorystyka - samodzielna dyscyplina naukowa, której przedmiotem poznania jest folklor.

Od samego początku istnienia terminu "folklor", pojawiły się wśród badaczy daleko idące rozbieżności w rozumieniu zakresu tego pojęcia. Zajmowano w tej sprawie trzy stanowiska. Pierwsze z nich, reprezentowane np. przez Archera Taylora, wyznaczało maksymalnie szeroki zakres folkloru, włączając doń nie tylko kulturę symboliczną i społeczną, ale także elementy kultury materialnej (np. narzędzia, stroje, kształty wsi, budownictwo itp.). Przeciwieństwem tego stanowiska była orientacja literaturoznawcza, reprezentowana np. przez J.M. Sokołowa, która zawężała folklor wyłącznie do literatury ustnej (bajki, podania, legendy, pieśni, przysłowia). Współczesna folklorystyka zajmuje stanowisko pośrednie włączając w zakres folkloru dziedzinę zwyczajów, obrzędów i wierzeń wraz z kulturą artystyczną obejmującą literaturę ustną, muzykę i taniec.

Typologie folkloru:
- Zanikający folklor tradycyjny - Obejmuje on klasyczne gatunki literatury ustnej, oraz wokalno-muzyczne i choreograficzne relikty dawnej obrzędowości.
- Folklor współczesny (spontaniczny) - jest wyrazem aktywności twórczej poszczególnych subkultur, ale obejmuje również przekaz interspołeczny, zaspokajając różne potrzeby międzyludzkiej komunikacji.

Transmisja treści następuje zarówno w kontaktach bezpośrednich, jak i poprzez różnego rodzaju środki przekazu (słowo drukowane, telewizja, internet).
Obejmuje takie formy jak: pogłoska, plotka, anegdota, dowcip, satyra towarzyska, stereotypowy toast, formuła życzeniowa, porzekadło, przysłowie sytuacyjne, parodia, legenda miejska, itd.
- Folklor rekonstruowany - jest to zjawisko wtórne, obejmujące teksty i obrzędy wyuczone, opracowane stylistycznie i przedstawiane w sytuacjach celowo zaaranżowanych (np. kapele grające na tradycyjnych instrumentach, zespoły wokalne i taneczne, np. zespół "Mazowsze") Określa się je jako folkloryzm.
- Socjohistoryczne pozwala wyróżnić np. folklor chłopski, szlachecki, miejski, robotniczy.
- Środowiskowy, np. folklor żołnierski, marynarski, przestępczy, uczniowski.
- Zawodowy, np. folklor górniczy, rybacki.
- Regionalny, np. folklor góralski, kaszubski, śląski.
- Sytuacyjno-okolicznościowy, np. folklor wojenny, strajkowy, obozowy.
- Etniczny, np. folklor cygański, żydowski.
- Dominanty środków wyrazu, np. folklor słowny, muzyczny, taneczny, widowiskowy, plastyczny (maski, kostiumy)
Charakterystyka przekazu folklorystycznego.
Transmisja tekstów folkloru jest anonimowa, spontaniczna, ekspresyjna i następuje w warunkach bezpośredniego kontaktu nadawcy i odbiorcy. Odbywa się w określonych okolicznościach (sytuacjach folklorotwórczych) np. podczas obrzędów rodzinnych, dorocznych, zabawy i wymaga odpowiednich kompetencji kulturowych odbiorcy (np. podzielania określonego stosunku do norm społecznych, znajomości faktów związanych z przekazywanym tekstem itp.). Nadawcami są kompetentni reprezentanci tradycji, zwykle jednostki uzdolnione. Przekaz folklorystyczny zakłada wymienność ról między nadawcą i odbiorcą. Odbiorcy przekazu współdeterminują jego formę (np. gdy słuchacze wyrażają niedowierzanie, co do opowiadanych treści, gawędziarz rozbudowuje w danym fragmencie szczegółowe opisy detali, aby przekonać słuchaczy o autentyczności zdarzenia)...

(wikipedia)

© Copyright by Renata Domagalska 2020 | Kontakt | | Ostatnia aktualizacja 2019-06-27 ::linki ::mapa strony